Blog

Tunnel

Er is licht aan het einde van de tunnel! Fijn, maar we zitten nu nog in het donker. Hoe kan ik voorkomen dat ik onderweg toch nog omval?

Misschien is het dat je uitkijkt naar de dag dat je schulden zijn weggewerkt. Of naar het moment dat de corona-maatregelen worden opgeheven. Of als je na een ernstige ziekte weer begint op te krabbelen. En waar we als christenen vooral naar uitkijken: dat Christus Jezus zal komen om alles recht te zetten. Ooit wordt het goed! Maar wat moet ik nu, zolang ik nog ploeter in de donkere tunnel?

Daarom is het zo mooi dat God in de Bijbel niet alleen beloften geeft voor de toekomst, maar ook laat zien hoe Hij in het verleden al mensen vooruit hielp. Het mag ons ervan overtuigen dat Hij ons vandaag niet in de steek laat.

Je ziet dat vooral aan Jezus zelf. Hij is niet de persoon die ons aan een lichte hemelpoort staat op te wachten; Hij heeft ons opgezocht in de situatie waarin we nu leven. Hij is zelfs voor ons de donkere tunnel van de dood binnengegaan, om er levend weer uit te komen.

Het effect is wat wij noemen: de heilige Geest. God geeft hier en nu houvast door zijn woorden en daden. Hij geeft ons zekerheid dat Hij ons in liefde wil dragen en verdragen. Dat houdt Hij vol tot de dag aanbreekt. De God van het licht kent jou ook in het donker.

Kornelis Harmannij

Hoop

We hopen allemaal dat het komende jaar beter wordt dan het vorige. Het vaccin komt er aan! En nu maar hopen dat het werkt. En dat genoeg mensen bereid zijn om zich te laten vaccineren. En dat het nog op tijd is om een derde dodelijke golf te voorkomen. En dat er niet een nieuw virus opduikt waar dit vaccin niet voor helpt.

We hopen, we hopen, bijna tegen de klippen op. Want het blijft natuurlijk onzeker. Geen mens die weet welke verrassingen ons nog te wachten staan. Met wat voor nieuwe problemen krijgen we dit jaar te maken? We hopen maar dat het meevalt.

Nu is ‘hoop’ ook een kernwoord uit het christelijk geloof. Geloof, hoop en liefde, weet u wel? Met die woorden is iets bijzonders aan de hand. Als je ze los gebruikt, hebben ze nauwelijks zeggingskracht. ‘Ik geloof het wel’: dat klinkt niet overtuigend. ‘Ik hoop het’: dan weet je nog niks. ‘Liefde’: een leuke droom tot ie uiteenspat.

Pas in de verbinding met God worden deze woorden sterk. We kennen Gods liefde, bewezen in zijn Zoon, Christus Jezus. En dus geloven we rotsvast in Hem. En zo hopen we ook op Hem: Hij komt zijn beloften na. Gods regering kent geen missers. Hij weet wat Hij wil en Hij kan het doen.

Daarom blijven wij hopen, zeker. Zelfs op dat vaccin. We ontvangen het vol vertrouwen uit de hand van God. Want op Hem hebben wij al onze hoop gevestigd.

Kornelis Harmannij

Verloren

Het afgelopen jaar wordt al een verloren jaar genoemd. Zoveel plannen die niet door konden gaan, zoveel activiteiten die werden stilgelegd, zoveel waardevols dat misschien nooit meer terugkomt.

Speciaal wordt wel gesproken over een verloren generatie onder de jongeren. Want juist als je jong bent, heb je unieke ervaringen in werk en relaties, die je je hele leven bijblijven. Maar wat als die ervaringen een groot leeg gat zijn? Je kunt dat later moeilijk meer inhalen.

Het klinkt daarom misschien merkwaardig als Jezus leert om ons leven te verliezen (je leest dat bijvoorbeeld in Marcus 8:35). Toch blijkt het telkens waar te zijn: wie wanhopig probeert om alles overeind te houden, merkt telkens dat het hem niet zal lukken. Maar wie het overgeeft aan God, wordt door Hem verrast met een leven van blijvende waarde.

Jezus heeft daarvan zelf het bewijs geleverd. Toen Hij als vroege dertiger werd geëxecuteerd, leek Hij verloren. Zijn leven, zijn reputatie, zijn volgers, alles weg. Toch zeggen wij vandaag dat van niemand het bestaan zo waardevol is geweest als dat van Hem. Want het leven dat Hij verloor, werd door zijn hemelse Vader weer opgeraapt en voor eeuwig vastgezet.

Laat het voorbije jaar dan voor onze beleving een verloren jaar zijn. Aanvaard dat verlies en houd je lege handen open voor God. Want Hij gaat onbelemmerd door op weg naar zijn Rijk. Hij laat geen jaar, zelfs geen dag, verloren gaan. Wie bij Hem aanhaakt, mag blijvend delen in die winst.

Kornelis Harmannij

Stil

Het ziet ernaar uit dat het een stille Kerst zal zijn dit jaar. Geen grote zangavonden of koorconcerten. Geen uitgebreid kerstdiner met vrienden en familie. Hooguit met een paar mensen naar de kerk.

Noem dat gerust een gemis. Want het was niet echt een ‘stille nacht’, toen Jezus geboren werd. Een hemels leger van engelen zong in het buitengebied van Betlehem over ‘Eer aan God’. Terecht dus als er juist rond Kerst veel gezongen wordt. En jammer wanneer dat nu niet kan.

Ook het organiseren van een kerstdiner past bij de stijl van Jezus. De verhalen die Hij vertelde, eindigen nogal eens met een feestmaal. Zelf was Hij vaak op feestjes te vinden. Of beter: overal waar Hij kwam en werd geloofd, daar werd het feest.

Helaas was dat feest niet algemeen. Mensen roddelden over die feestende Jezus. Zelf deden ze er natuurlijk niet aan mee. Zij zouden die Zoon van God wel even leren hoe het in deze wereld toegaat. Ze maakten het voor Hem tot een hel van afwijzing.

Het blijft een eeuwig wonder dat Jezus zich toen niet terugtrok, maar voor deze wereld door het vuur ging. Ja, daar mag je stil van worden, van zoveel liefde.

Zo mogen we in deze tijd van stilte de juiste orde weer ontdekken. Niet wij maken Kerst, maar Kerst maakt ons. Laat je nu in alle rust volstromen met dankbaarheid voor Christus’ komst. Dan zijn we straks, als het weer kan, niet meer te houden!

Kornelis Harmannij

Eenheid

Eenheid, het is iets waar je je graag voor inzet. Want hoe vaak hoor je niet dat een samenleving of groep ‘tot op het bot verdeeld’ is? Mooi als je daar iets aan kunt doen.

Dat valt overigens nog niet mee. Wie werkt aan eenheid, merkt telkens dat hij nieuwe verdeeldheid veroorzaakt. Want de eenheid die hem voor ogen stond, wordt door anderen weer afgewezen: we willen wel samen, maar niet zo!

Het aanwijzen van een gezamenlijke vijand lijkt soms te helpen. Maar het is slechts tijdelijk en het is maar schijn: de onderliggende verdeeldheid blijft en speelt zomaar weer op. Zoals je jeuk ook niet verdrijft met krabben; je kunt het er alleen tijdelijk mee onderdrukken.

Echte eenheid komt alleen van God, die zegt dat Hij één is. Maar welke God is dat, en bestaat Hij wel echt, en wat mag ik van Hem geloven? Het opleggen van één bepaald godsbeeld zal de verdeeldheid niet kunnen wegnemen. Er zijn immers ook andere godsbeelden gangbaar.

Laat het dus maar over aan God zelf. Zijn Zoon, onze Heer Jezus, zegt dat Hij ooit op het wereldtoneel zal verschijnen om een duidelijkheid te brengen waar niemand omheen kan.

In afwachting van zijn komst mogen we om ons heen kijken om te zien waar zijn Geest nu al eenheid brengt. Het is altijd weer bijzonder om iemand te ontmoeten die net als jij gegrepen is door die ene God. Eenheid, we maken het niet, we krijgen het.

Kornelis Harmannij

Boos

Het duurt lang, te lang. Het begint je te irriteren. Je wordt boos, al weet je niet precies om wat of op wie. Je wordt boos op alles en iedereen.

Is het fout om boos te zijn? God zegt dat Hij ook wel eens boos is. Hij blijft niet onbewogen bij alle misstanden in deze wereld. Hij is er verontwaardigd over. Gelukkig wel!

Tegelijk vertelt onze God dat Hij in zijn boosheid zijn liefde niet vergeet. Juist omdat Hij verontwaardigd is over alles wat fout gaat, werkt Hij continu aan herstel. Hij wil het weer goed krijgen, voor altijd.

We zien die combinatie ook bij Jezus, Gods Zoon. Een bewogen mens, vol liefde. Zo kennen we Hem graag. Maar wat kon Hij tegelijk fel zijn tegen bedriegers, tegen mensen die zichzelf beter vonden dan anderen! Juist vanwege zijn liefde was Hij soms behoorlijk boos.

Ga dat eens na bij jezelf, als je ergens boos om bent. Waarom ben ik dat? Heb ik daar reden voor? Is het werkelijk omdat anderen fouten maken, of is het vooral mijn eigen frustratie, mijn eigen gevoelens van machteloosheid, die ik van me afsla in willekeurige boosheid?

Het verschil is gauw te merken. De boosheid die uit den boze is, is boosheid waarin je blijft hangen. Maar de boosheid die uit God voortkomt, gaat gepaard met liefde. Begin maar met het herstellen van je eigen fouten, en zet je ervoor in om ook de fouten van die ander goed te maken.

Kornelis Harmannij

Zekerheid

“Wilt u de hypotheekrente vastzetten voor tien jaar, of voor twintig jaar?”, vroeg de dame van de bank. “Bij twintig jaar is de rente wel iets hoger; u koopt als het ware een stukje zekerheid”.

Ik vond dat treffend gezegd: ‘een stukje zekerheid’. Wij bouwen ons bestaan met allemaal van die kleine stukjes. De voorwaarden in het contract, onze verzekeringen, onze relaties, ons spaarpotje, het zijn allemaal ‘stukjes zekerheid’ die ons een veilig gevoel moeten geven.

Totdat er iets gebeurt waar je totaal niet op gerekend had. Een heftige ziekte, verlies van je baan, een verbroken relatie, een valse aanklacht, ze kunnen zomaar alle zekerheden omver gooien. Dan blijken al die stukjes zekerheid niet meer waard dan de scherven van je droom.

De zekerheid die God biedt, werkt daarom anders. Hij biedt geen losse stukjes, maar geeft zijn eigen Zoon als vaste basis onder heel ons leven, in al zijn facetten. Christus Jezus is ons bestaan doorgegaan om de losse eindjes aan elkaar te knopen en alles samen opnieuw aan God te verbinden.

Dan kan er nog steeds van alles gebeuren. Maar Hij is er bij en houdt ons vast. Hoe diep je ook valt, Hij vangt ons op. Voor wie gelooft is dan zelfs de dood geen eindstation. Christus Jezus laat ons immers delen in zijn onaantastbaar leven.

Het mooiste is dat je voor deze zekerheid niets extra’s betaalt. Dat heeft Jezus al voor ons gedaan. Zijn Geest deelt het gratis uit.

Kornelis Harmannij

Beperking

Bij ‘mensen met een beperking’ denken we het liefst aan anderen. Iemand in een rolstoel bijvoorbeeld. Of iemand met het syndroom van Down.

Maar met alle strenge maatregelen vanwege Corona weten we ons allemaal ‘mensen met beperkingen’. We kunnen even niet naar dat feestje. We kunnen niet gewoon samen naar de kerk. We kunnen zelfs niet als familie samenkomen. We worden aan alle kanten beperkt. Lastig.

Als christenen kijken we dan omhoog, naar God in de hemel. We geloven dat zijn mogelijkheden onbeperkt zijn. Kan Hij iets voor ons betekenen?

In ieder geval blijkt dat niet te zijn dat Hij onze beperkingen allemaal opheft. Christenen genieten wel Gods speciale zorg, maar lopen evengoed tegen dezelfde problemen op als iedereen.

Waar wij troost uit putten, is dat God zelf wel doet wat wij niet kunnen. Zijn Zoon stapte in een bestaan vol beperkingen. Vastgespijkerd aan het kruis kon Hij geen kant meer op. Maar in zijn opstanding uit de dood bewees God dat Hij alles aankan.

Hij laat dat ook zien doordat Hij ons nog steeds in dienst neemt. Blijkbaar is Hij niet bang dat onze beperkingen zijn plannen zullen schaden. Hij durft het aan om de meest beperkte mensen een ereplaats te geven in zijn koninkrijk.

Laten we daarom in deze tijd leren van die andere ‘mensen met een beperking’. Want zij wisten al wat wij nu allemaal ondervinden: je hoeft niet veel te kunnen, als je maar wel het hulpje van God mag zijn.

Kornelis Harmannij

Normaal

Het zijn verwarrende tijden. Wat vroeger normaal was, is dat opeens niet meer. Handen schudden, je gezicht onbedekt laten, je familie en vrienden uitnodigen op je bruiloft, samen zingen in de kerk en zoveel dingen meer, het was ooit normaal maar wordt nu afgeraden of zelfs verboden.

Sommigen noemen dit ‘het nieuwe normaal’. Dat is het natuurlijk niet. We hopen dat deze situatie nooit normaal wordt. Ondertussen blijft dat oude normaal wel onbereikbaar ver weg. Wordt het ooit weer normaal? En wat is eigenlijk normaal, als je het niet kunt toepassen?

Bij zulke vragen helpt het om terug te grijpen op wat onze God normaal vindt. Dan blijkt het Hem te gaan om betrouwbaarheid, toewijding, eerbied, bescheidenheid, liefde, zuiverheid, geduld, dankbaarheid, vrede, vrijheid, zelfbeheersing, vreugde, mededogen en hulpvaardigheid.

Noem zulke deugden niet meteen ‘christelijk’. Dan maak je ze te exclusief. Het gaat om eigenschappen en uitdagingen die ieder mens passen. Want hiervoor zijn we gemaakt. Het gaat werkelijk om wat normaal mag heten voor iedereen.

Wel is het goed om toe te geven dat je het niet bij alle mensen terugziet. En dus zijn we blij met Christus Jezus, die als geen ander het toonbeeld was al die mooie eigenschappen. Eindelijk een normaal mens!

Het is de moeite waard om van Hem dit ‘nieuwe normaal’ te leren. Het maakt je beter bestand tegen veranderingen in vertrouwde gewoontes en activiteiten die ooit normaal waren en nu even niet kunnen. Want wat werkelijk normaal is, blijft gelukkig staan.

Kornelis Harmannij

Controle

Het is een heerlijk gevoel om alles onder controle te hebben. Soms lukt dat, of denk je dat het lukt. Dan voel je je gelukkig, je voelt je sterk: ‘alles onder controle’!
Omgekeerd zorgt het voor lichte paniek wanneer je de controle kwijt bent. Je wordt onzeker, je wordt bang, je zoekt manieren om het toch weer een beetje terug te winnen. Soms lukt dat, soms ook niet.

Onze God heeft ooit bedacht dat er mensen moesten komen om zijn schepping te beheren. Ze mochten controle uitoefenen! Het klopt dus wel dat we daar nog steeds naar verlangen. Het hoort bij onze opdracht.
Voorwaarde was alleen dat we die taak zouden uitvoeren in verbondenheid met God zelf. Hij blijft de Heer! Hij is de enige die echt alles aankan; wij kunnen het alleen door Hem.

Toen Jezus bij ons op aarde was, liet Hij zien hoe Hij alles onder controle had. Hij genas zieken, gaf brood aan wie honger had, bracht verwarde mensen tot rust en legde stormen het zwijgen op.
Het meest wonderlijke is dat Hij dit niet deed met behulp van een machtige organisatie, met hoogontwikkelde laboratoria, met veel geld, of met een brede staf van wetenschappers. Hij dit het simpelweg door zijn geloof in God.

Dat irriteert: ‘denk niet dat het altijd zo makkelijk gaat’. Maar het daagt ook uit: wijst Jezus ons misschien op een geheim dat wij, met onze hang naar eigenmachtige controle, te vlot hebben losgelaten?

Kornelis Harmannij